Implantologia Mielec

Nie — to częste, lecz błędne przekonanie. Tytan i cyrkon są biozgodne, więc układ odpornościowy nie bierze wszczepu za obce ciało i go nie atakuje. Reakcja immunologiczna w rodzaju „odrzucenia” tutaj nie zachodzi. Bywa natomiast, że wszczep się nie zrośnie — zwykle przez zakażenie, nadmierne obciążenie w fazie gojenia albo zbyt słabą higienę. Takiemu obrotowi spraw da się zapobiec, a gdyby się zdarzył, po wyjęciu wszczepu i odbudowie kości zakładamy kolejny.

Oczekiwanie wynika z biologii — kość musi się przebudować, a to wymaga czasu. Najpierw, przez pierwsze trzy dni, wokół wszczepu powstaje skrzep i ściągają komórki odpornościowe oczyszczające miejsce. Mniej więcej od 3. do 21. dnia wrastają nowe naczynia, a komórki kościotwórcze zaczynają odkładać miękką macierz. Od trzeciego do około szesnastego tygodnia macierz ta mineralizuje się i twardnieje w dojrzałą kość. W gęstszej żuchwie zajmuje to 3–4 miesiące, w bardziej porowatej szczęce 4–6 miesięcy. Skracanie tego okresu poniżej biologicznego minimum kończy się porażką, dlatego konsekwentnie trzymamy się tych ram.

Nie. Pracujemy w znieczuleniu miejscowym, więc zabieg jest niebolesny – a gdybyś w trakcie cokolwiek poczuł, wystarczy unieść rękę, a uzupełnimy znieczulenie. Środek podajemy metodą komputerową — powoli i pod kontrolą tempa — przez co nawet ukłucie jest niemal nieodczuwalne. W trakcie słyszysz jedynie odgłosy pracy narzędzi. Kiedy po 2–3 godzinach znieczulenie ustępuje, bywa lekki dyskomfort zbliżony do tego po usunięciu zęba; opanowują go zwykłe leki przeciwbólowe. Osobom z silnym lękiem proponujemy też narkozę — zasypiasz i budzisz się z gotowym wszczepem, bez żadnych wspomnień z zabiegu.

Palenie odbija się na leczeniu implantologicznym wyraźnie i niekorzystnie. Nikotyna z dymu zwęża naczynia w dziąsłach i kości, więc do tkanek trafia mniej tlenu i składników niezbędnych do gojenia. Substancje smoliste dodatkowo zaburzają pracę komórek naprawiających tkanki. Badania pokazują, że u palących ryzyko niepowodzenia wszczepu jest około dwukrotnie większe niż u niepalących. Stanowczo radzimy więc odstawić papierosy co najmniej tydzień przed i 4–8 tygodni po zabiegu, a najlepiej rzucić zupełnie — zyska na tym nie tylko implant, ale całe zdrowie jamy ustnej.

Tak, ale prawdopodobnie konieczna będzie wcześniejsza odbudowa kości. Po utracie zęba kość w tym miejscu stopniowo zanika – to proces fizjologiczny, którego nie da się całkowicie powstrzymać. Można go natomiast wyraźnie ograniczyć: albo wykonując zabieg zachowania zębodołu bezpośrednio po ekstrakcji, albo odbudowując kość później. W pierwszym roku po ekstrakcji ubytek szerokości kości może sięgnąć nawet 50%. Im więcej czasu minęło, tym większy jest ubytek. Tomografia pokaże nam dokładny stan kości. Jeśli kości jest wystarczająco – wszczepiamy implant od razu. Jeśli jest jej za mało – najpierw wykonujemy zabieg odbudowy (augmentacji), czekamy 6–9 miesięcy, aż kość się zregeneruje, a następnie wszczepiamy implant. W skrajnych przypadkach, gdy zanik jest bardzo duży, istnieją również alternatywne rozwiązania (na przykład dłuższe implanty sięgające poza obszar zaniku).

Higiena implantów jest bardzo podobna do higieny naturalnych zębów, ale wymaga dodatkowej staranności w okolicy przejścia implant-dziąsło. Zalecamy: (1) szczotkowanie zębów dwa razy dziennie miękką szczoteczką, (2) codzienne oczyszczanie przestrzeni międzyzębowych przy pomocy nici dentystycznej, szczoteczek międzyzębowych lub irygatora wodnego, (3) regularne wizyty kontrolne co 6 miesięcy z profesjonalnym czyszczeniem okolic implantów (używamy narzędzi specjalnie przeznaczonych do implantów, które nie rysują ich powierzchni), (4) w razie jakichkolwiek niepokojących objawów (krwawienie, obrzęk, ruchomość) – natychmiastowy kontakt z przychodnią. Zaniedbanie higieny może doprowadzić do zapalenia tkanek wokół implantu – stanu, który nieleczony prowadzi do utraty kości i ostatecznie do utraty implantu.

Nie — żaden implant nie dorównuje naturalnemu zębowi. Naturalny ząb wisi w zębodole na sprężystych włóknach ozębnej, które tłumią nacisk żucia i mieszczą receptory czucia — to dzięki nim wyczuwasz siłę zgryzu. Wszczep jest z kolei sztywno połączony z kością, więc obciążenie idzie wprost, a kontrola nacisku jest mniej dokładna. Dlatego najpierw zawsze staramy się uratować ząb pacjenta (leczeniem kanałowym, leczeniem dziąseł czy odbudową protetyczną). Implant jest jedną z opcji po stracie zęba — z innymi zaletami i ograniczeniami niż most czy proteza — ale wciąż zamiennikiem, nie udoskonaleniem.

Dane kliniczne mówią, że po dekadzie prawidłowo funkcjonuje ok. 95% wszczepów. Pierwszy w dziejach pacjent z implantami korzystał z nich ponad czterdzieści lat. O trwałości decyduje kilka rzeczy: (1) staranne przeprowadzenie wszystkich etapów przez wprawny zespół, (2) codzienna, dokładna higiena, (3) regularne wizyty kontrolne, (4) wolność od papierosów oraz (5) dobrze prowadzone choroby przewlekłe, zwłaszcza cukrzyca. Przy tych warunkach wszczep potrafi służyć przez dziesięciolecia.

Do wczesnej utraty wszczepu (jeszcze przed osadzeniem korony) dochodzi w około 1–3% sytuacji. Najczęściej odpowiadają za to zakażenie podczas gojenia, mikroruchy wszczepu albo słaba jakość kości. Gdy wszczep się nie zrośnie, usuwamy go, czekamy 2–3 miesiące na wygojenie, a zasady ponownego zabiegu ustalamy indywidualnie – zgodnie z warunkami opisanymi w pisemnym planie leczenia.

Musimy wyeliminować aktywne ogniska zakażenia w jamie ustnej – nieleczoną próchnicę, stany zapalne dziąseł. Wszczepienie implantu w „chorym” środowisku znacząco zwiększa ryzyko infekcji i utraty implantu. Nie oznacza to jednak, że każdy najmniejszy ubytek musi być wyleczony przed implantacją. Podczas konsultacji oceniamy stan jamy ustnej i ustalamy priorytety: co trzeba wyleczyć przed implantacją, co można zrobić równolegle, a co może poczekać. Zęby, których nie da się uratować, usuwamy przed implantacją – czasem wszczepiając implant od razu w to samo miejsce.

W trakcie gojenia (pierwsze 4–6 tygodni po zabiegu) zalecamy dietę miękką: przeciery, jogurty, zupy krem, gotowane warzywa, miękkie owoce. Należy unikać twardych pokarmów, które mogłyby przeciążyć gojący się implant. Po zakończeniu gojenia i założeniu korony ostatecznej – można jeść normalnie, bez ograniczeń. Jedyna uwaga: nie należy używać zębów jako narzędzi (otwieranie opakowań, rozgryzanie twardych przedmiotów) – dotyczy to zarówno zębów naturalnych, jak i implantów.

Tak, pod warunkiem że cukrzyca jest dobrze kontrolowana. Kluczowym wskaźnikiem jest poziom hemoglobiny glikowanej, który powinien wynosić poniżej 7,5%. Przy prawidłowo kontrolowanej cukrzycy gojenie przebiega podobnie jak u osób zdrowych. Współpracujemy z lekarzem prowadzącym dla zapewnienia bezpieczeństwa.

Uczulenie na tytan jest bardzo rzadkie – piśmiennictwo podaje ok. 0,6–1% populacji. Dla pacjentów z potwierdzoną alergią oferujemy implanty cyrkonowe – całkowicie pozbawione metalu. Jeśli masz historię alergii na metale – poinformuj nas podczas konsultacji.

Planowe leczenie implantologiczne zalecamy odłożyć na okres po ciąży i karmieniu. W pierwszym trymestrze trwa organogeneza płodu, w trzecim pozycja na fotelu może być niewygodna. Implant to zabieg planowy, który może bezpiecznie poczekać.

Planując leczenie implantologiczne, warto zwrócić uwagę na diagnostykę tomograficzną przed zabiegiem, szablon chirurgiczny 3D, zasady sterylności, stałą współpracę z laboratorium protetycznym oraz pisemny plan leczenia z kosztorysem. Tak pracujemy w naszej przychodni.

Przed implantacją wykonujemy tomografię na miejscu. Jeśli planowane jest znieczulenie ogólne lub pacjent ma choroby przewlekłe, zalecamy morfologię i układ krzepnięcia. EKG zalecamy przy kwalifikacji do znieczulenia ogólnego.